Blogs

« Vorige - Volgende »

Mijn eerste baan

23 oktober 2015 - 17:29  •  Hans van Eck  •  reacties

Mijn eerste baan

Mijn moeder overleed veel te jong, dit jaar precies twintig jaar geleden. Nog slechts acht jaar en ik heb dezelfde leeftijd als die zij heeft mogen bereiken. Door het ouder worden benader ik mijn moeders leeftijd en wordt zij in mijn ogen eigenlijk steeds jonger. Een even wonderlijke als natuurlijke gang van zaken.

Het gemis van mijn moeder wordt er, zo is mijn ervaring, niet minder op. Er blijven zich momenten voordoen dat het zich weer nadrukkelijk laat voelen hoe definitief definitief is. Veelal levert dat een melancholisch gevoel op, maar soms ook een glimlach. Zoals de eerste keer dat ik zonder moeders hulp aan het behangen ging. Mijn moeder was daar nogal handig in en had in haar leven al heel wat wanden voorzien van een behangetje. Ze noemde zichzelf daarin 'Pietje Precies' en die eigenschap is voor een amateur-behanger verrekte handig. Haar hulp was dan ook altijd zeer welkom als je zelf wat te behangen had. Beter gezegd: je was eerder omgekeerd haar tot een hulp(je). Ma schrok niet terug van een patroontje of een lastig hoekje. Maar wat graag liet ik haar in behangklussen het initiatief. Geen kamer was haar te lastig, alles was haar een 'uitdaging'. Jarenlange ervaring droop ervan af, zeg maar, als stijfsel uit de behangkwast.

Het was dan ook een heel gemis toen ik voor het eerst een kamer moest behangen zonder de hulp van mijn moeder. Daar stond ik dan, alleen in de kinderslaapkamer. Hoe moest ik dit aanpakken? Of liever: hoe zou ma dit hebben aangepakt? Twijfelend over mijn antwoord op de vraag "In welke hoek begin ik eigenlijk?", begon ik maar vast met het losweken van het oude behang. De doorweekte banen oud behang trok ik met de hulp van mijn kinderen gretig van de muur. Baan na baan verloor zijn grip aan de muur waar het zo zeer aan gehecht was geweest. Grote delen blanke wand werden zichtbaar en dat werkte stimulerend. "Dat schiet lekker op! Maar in welke hoek van de kamer plak ik straks de eerste baan?"

We scheurden en sleurden nog wat natte banen van de wand, totdat mijn oog viel op wat daar op de kale kalkzandstenen muur geschreven stond. Naast een kort verticaal potloodlijntje stond '53 cm' geschreven. In onmiskenbaar het handschrift van mijn moeder! Het was haar aanduiding waar zij indertijd in deze kamer de eerste baan wilde doen eindigen, namelijk een baanbreedte vanuit de hoek gemeten. Gerekend vanuit de raamwand, precies wat ik al dacht. Ontroerd keek ik naar het potloodkrabbeltje wat daar jaren achter het behang verstopt had gezeten. Het gaf mij nu precies het antwoord waar ik om verlegen zat.

Bedankt mam! 

 

[Ook een postume ervaring? Schrijf het naar hans@inBoskoop.nl]

Fotograaf: Josh Walet